Jan en Thea (West Kreta 2011)

We wilden trouwen, maar tegelijkertijd geen groot feest. De gedachte kwam snel om het in het buitenland te vieren in plaats van Nederland.

Zodoende kwamen we bij de Griekse bruiloft.

Brigitte begreep meteen waar het over ging en nodigde ons uit voor een gesprek. Alles ging in goede harmonie en we besloten het op Kreta te vieren. Een klein eilandje leek ons niets, maar aan de andere kant; het moest wel in een piepklein dorpje gebeuren.

Brigitte adviseerde ons om de papieren rompslomp voor haar rekening te nemen en de feitelijke bruiloft aan kennissen van haar op Kreta over te laten.

We besloten in overleg met Brigitte om in Douliana te trouwen. Een piepklein dorpje met een heel schilderachtige taveerne, waar je uitstekend lokale gerechten kunt eten en drinken.

Na een rondje gemeentehuizen en rechtbanken werd alles keurig vertaald en naar Griekenland gestuurd.

Onderdak vonden we, op aanraden van Brigitte in Natalia’s houses. Vasso is een perfecte gastvrouw die alles doet om het naar je zin te maken. We sliepen onder een klamboe. In mei heb je nog geen last van insecten, maar misschien verderop in het seizoen.

De bruiloft zelf zou nu in Vamos plaats vinden.

Annika en Caroline, onze begeleidsters ter plekke, vertelden ons op het laatste moment dat het gemeentehuis van Vamos was opgeheven i.v.m. het reduceren van het aantal gemeenten in Griekenland. De bruiloft zou in Vrysses plaats vinden, een iets groter dorp verderop.

Geen probleem.

We leerden er echt wel om op zijn Grieks te denken zo in de zin van: morgen schijnt de zon ook weer. Accepteer hoe het gaat en niet hoe het zou moeten gaan.

In Vrysses aangekomen bleek dat de afgesproken tijd veel te vroeg was en men besloot ter plekke om de ondertrouw maar plaats te laten vinden na het ‘Ja’-woord. (daar zeg je trouwens nee en je bedoelt ja)

Het maakt dus niet uit of je ja of nee zegt; je bent sowieso getrouwd daar.

Dit krijg je nooit georganiseerd: Toen we het gemeentehuis verlieten kwam een kudde schapen voorbij en dit was een mooie gelegenheid om foto’s tussen de schapen te maken.

Na de middagmaaltijd wilden we iets doen wat we nog nooit hadden gedaan: paardrijden.

In Georgioupolis is een manege, waarbij je als amateur na een korte inleiding van zeker twee minuten op een paard werd gehesen. We wisten dus hoe je gas moest geven; rechts- en linksaf en het belangrijkste: remmen. Dat waren de instructies.

De mensen van de manege begeleiden je dan gedurende een rit van 2 uur langs het strand, oversteken van een beek, off-road rijden op je dooie gemak. Iedereen voelt zich er zich zeer comfortabel bij.

Voor de avondmaaltijd hadden we Vasso met haar man Andreas uitgenodigd. Wat kun je dan beter doen om Vasso te vragen om het diner door hun te laten regelen. Het werd een echte Griekse maaltijd met een heleboel schotels, zodat je niet meer weet waaruit te kiezen.

De muzikale omlijsting werd verzorgd door een paar lokale muzikanten die de lyra en laoúto bespeelden. Het is wel even wennen voor ons Nederlandse oren, maar op een bruiloft is toch alles anders en daar paste het uitstekend in.

IJs had de taveerne niet, maar Vasso wist raad. In het plaatselijke cafeetje verderop waar je volgens ons alleen raki en ijs kunt nuttigen waren we van harte welkom.

Jan en Thea

Jan en Thea (West Kreta 2011)